De Nederlandse Vereniging "Langhaar"

De Nederlandse vereniging “Langhaar” kan de raskenmerken niet uit het oog verliezen om trouw te kunnen blijven aan haar eigen uitgangspunt.

Deze wijze les leerden we van  Langhaarfokker van A. von Kalckstein. Hij woonde sinds 1873 in Cappeln bij Osnabrück en ontwikkelde met zijn raszuivere fokkerij van bonte langharen (bruin/wit én zwart/wit) het Kalcksteiner-type. Hij toonde proefondervindelijk aan dat de gebruikseigenschappen en raskenmerken hand in hand moeten gaan voor een duurzaam resultaat.

Dit was de bevestiging van ons uitgangspunt én het begin van de in verenigingsverband georganiseerde rashondenfokkerij. In 1879 wordt in Hannover de eerste ras standaard voor de Duitse staande langhaar ontworpen. Dit gebeurd aan de hand van de beste vertegenwoordigers van het ras.

In 1902 worden de raspunten herzien en wordt vastgesteld dat de rasstandaard geen onaantastbaar evangelie is. De rasstandaard dient een middel te zijn tot het doel; allround gebruikshond. 

Als mocht blijken dat veranderde jachtmethoden het noodzakelijk maken dat van het vastgelegde type wordt afgeweken, dan zal wijziging van de ras standaard worden doorgevoerd. Ook worden twee, of meer, typen onder het begrip Duitse staande langhaar niet uitgesloten als gebruiksprestaties daartoe aanleiding geven.
Dit lijkt een (te) ruime uitleg van de ras standaard mogelijk te maken, maar dat is niet zo. Ondanks dat er in de praktijk, helaas wel eens te veel afwijkingen plaats vinden.  Bij de opbouw van het ras is men van een vijftal omschreven types uitgegaan, waarvan het bovengenoemde Kalcksteiner type er één is. 

Elk van deze typen wordt gemotiveerd door een bepaald gebruik en past binnen de ras punten.
In de huidige langhaar populatie zijn, soms in een individueel geval of in en kennel bepaalde types nog herkenbaar. Elk van de onderscheiden types maakt hem meer of minder geschikt voor een bepaald gebruik ter jacht, maar de verschijningsvorm van elk type in elk geval moet voldoen aan de ras punten.